Bir kez ben de görmüştüm,
ağaç dallarında
kristal büyüsünü
dünya kaybolmuştu etrafımdan
yanında olduklarım
yanımda bulunanlar
bir ben kalmıştım
bir de doğanın eşsiz büyüsü
yol boyu uzanmıştık
iki yanımda kristal düğünü
kar desem değil
buz olmadığı belli
bir yağlı boya tablo sanki
dallara yürüyen özsuyuydu
belki soğuğu görünce donan

Çok kez ben de hissetmiştim
cansuyumun donduğunu
parmaklarıma dek
kılcallarım boyunca
dondurucu soğuklarda
ama mecazi anlamda
işte o zaman
kırılgan oluyor insan
kristal kadar bile direngen değil
sırça köşkün kendinsin
emek emek yürütmüşsün
özsuyunu ta en uca
yaşamı sarmışsın
boylu boyuna
bir soğuk ve donmuşsun
erimek bir sonraki
bahara...

xxxx

Once I saw, too,
Crystal magic in tree..
Then all disappeared
The ones I accompany,
The ones belong to me.
Only the magic in tree
And stunned, fascinated me
Crystal wedding at road side
Not a snowy scene
Nor a icy skin
As if oil colored painting.

Knew it was the sap
Begun to rise
Since it was so cold
Turned to ice

I've befallen such a case for years
Lost my life water, even tears.
A freezing cold,
But in metaphorical sense,
Stollen my unique bounce
Replaced it with hollowness.
Behold in that case,
One becomes brittle,
Not durable even as crystal.
Like a glass pavilion, vulnerable.

Knew it was unloving
Freezed my soul.
Thwaing should wait
Until next glow.